கிறிஸ்துவுக்குள் அன்பான ஜெபப் பங்காளரே,
நம்முடைய நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகிறதில் அசைவில்லாமல் உறுதியாயிருக்க நம்மை அழைப்பவரும் (எபிரெயர் 10:23), நமது பலவீனங்களில் நமக்கு உதவிசெய்கிறவரும் (ரோமர் 8:26), எல்லா புத்திக்கும் மேலான தேவசமாதானத்தினாலும் (பிலிப்பியர் 4:7), நம்பிக்கையின் தேவனாக, விசுவாசத்தினால் உண்டாகும் எல்லாவித சந்தோஷத்தினாலும் சமாதானத்தினாலும் நம்மை நிரப்புகிறவரும் (ரோமர் 15:13), நம்முடைய கிரியைகளில் சோர்ந்துபோகாமல், நன்மை செய்யும்படி நம்மை உற்சாகப்படுத்துகிறவரும் (கலாத்தியர் 6:9), நம்முடைய உள்ளான மனுஷன் நாளுக்குநாள் புதிதாக்கப்படும்படி கிருபை செய்கிறவருமாகிய (2 கொரிந்தியர் 4:16) ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் இனிய நாமத்தில் அன்பின் வாழ்த்துகள்.
கிறிஸ்துவில் பிரியமானவர்களே! நம்முடைய வாழ்க்கையின் உண்மையான உற்சாகம் என்பது சூழ்நிலைகள் அனைத்தும் சாதகமாக இருக்கும்போது மட்டும் வெளிப்படும் மகிழ்ச்சியல்ல; மாறாக, எல்லாம் எதிராகத் தோன்றினாலும், தேவன் தம்மோடு இருக்கிறார் என்ற நிச்சயத்தில் எழும் ஆவிக்குரிய பெலனாகும். கர்த்தருக்குள் எப்பொழுதும் சந்தோஷமாயிருக்கும்படியும் (பிலிப்பியர் 4:4), நம்பிக்கையிலே சந்தோஷமாயிருக்கும்படியும், உபத்திரவத்திலே பொறுமையாயிருக்கும்படியும், ஜெபத்திலே உறுதியாய்த் தரித்திருக்கும்படியும் (ரோமர் 12:12) நம்மை அழைக்கிற தேவன், நம்முடைய ஒவ்வொரு நாளையும் தமது கிருபையினால் புதுப்பிக்க வல்லமையுள்ளவர். ஆகவே, சோர்ந்துபோகாமல், விசுவாசத்தில் உறுதியாய் நிலைத்து, பரிசுத்த ஆவியானவர் அருளும் உண்மையான உற்சாகத்தோடு கர்த்தருக்காகத் தொடர்ந்து ஓடுவோம். ஒவ்வொரு நாளும் கர்த்தருக்குள் நாம் படுகிற பிரயாசம் விருதாவாயிராது என்ற நிச்சயத்தோடு (1 கொரிந்தியர் 15:58), அவருடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்தவே அழைக்கப்பட்டவர்கள் நாம் என்ற உற்சாகத்தோடு தொடர்ந்து முன்னேறுவோம்.
நம்முடைய வாழ்க்கையில், உண்மையான உற்சாகத்தை வெளிப்படுத்தவேண்டிய பிரதானமான மூன்று பகுதிகளை உங்கள் முன் கொண்டுவர விரும்புகிறேன்.
முதலாவதாக, கொடுத்தலில் உண்மையான உற்சாகத்தினை கர்த்தர் நம்மிடத்தில் எதிர்பார்க்கின்றார். 'இஸ்ரவேல் புத்திரர் எனக்குக் காணிக்கையைக் கொண்டுவரும்படி அவர்களுக்குச் சொல்லு" என்று சொல்லும் தேவன், 'மனப்பூர்வமாய் உற்சாகத்துடன் கொடுப்பவன் எவனோ அவனிடத்தில் எனக்குக் காணிக்கையை வாங்குவீர்களாக" (யாத்திராகமம் 25:2) என்று சொல்லுகின்றாரே! இதனைத்தானே கொரிந்தியருக்கு எழுதின நிருபத்தில், 'அவனவன் விசனமாயுமல்ல, கட்டாயமாயுமல்ல, தன் மனதில் நியமித்தபடியே கொடுக்கக்கடவன்; உற்சாகமாய்க் கொடுக்கிறவனிடத்தில் தேவன் பிரியமாயிருக்கிறார்" (2கொரிந்தியர் 9:7) என்று பவுலும் வலியுறுத்துகின்றார்.
எல்லாவற்றையும் தமது வார்த்தையினால் உண்டாக்கி, எல்லாவற்றையும் தமது வல்லமையுள்ள வசனத்தினாலே தாங்குகிற தேவனுக்கு, நம்மிடத்தில் இல்லாத ஏதோ ஒன்றை நாம் கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 'பூமியும் அதின் நிறைவும், உலகமும் அதிலுள்ள குடிகளும் கர்த்தருடையது" (சங்கீதம் 24:1) என்றே வாசிக்கின்றோம். அப்படியானால், தேவனுக்குக் காணிக்கை செலுத்துவதன் நோக்கம் என்ன? அவர் நம்மிடத்தில் எதிர்பார்ப்பது பணத்தின் அளவையா? அல்லது, நாம் கொடுக்கிற பொருளையா? அல்லது கொடுக்கிற நம்முடைய இருதயத்தின் நிலையையா? யாத்திராகமம் 25:2 மற்றும் 2 கொரிந்தியர் 9:7 வசனங்கள் இக்கேள்விகளுக்கு ஆழமான பதிலைத் தருகின்றன. தேவன் விரும்புவது காணிக்கையை மாத்திரமல்ல; மனப்பூர்வமாகவும் உற்சாகமாகவும் கொடுக்கிற இருதயத்தையே! கொடுக்கும் அளவிலே அவர் ஆனந்தப்படுகிறவரல்ல; மாறாக, கொடுக்கும் அகத்தின் அழகிலேயே அவர் ஆனந்தப்படுகிறார் என்பதை, தேவாலயத்தில் இரண்டு காசை காணிக்கையாகப் போட்ட ஏழை விதவைக்கடுத்த காரியம் (மாற்கு 12:41முதல்44) நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றதல்லவா! 'முன்பு உன் சகோதரனோடே ஒப்புரவாகி, பின்பு வந்து உன் காணிக்கையைச் செலுத்து" (மத்தேயு 5:24) என்ற வசனத்திற்கடுத்த கீழ்ப்படிதலே அவருக்கு ஆனந்தத்தைக் கொண்டுவரும்.
அதுமாத்திரமல்ல, 'கர்த்தருக்கென்று படைக்கப்படும் படைப்புகள் பழுதற்றவைகளாயிருக்கவேண்டும்" என்பதையும் வேதம் நமக்கு நினைப்பூட்டுகின்றது. ஒருவன் விசேஷித்த பொருத்தனையாயாவது, உற்சாகமாயாவது, கர்த்தருக்கு மாடுகளிலும் ஆடுகளிலும் சமாதானபலிகளைச் செலுத்தப்போனால், அது அங்கிகரிக்கப்படும்படி, ஒரு பழுதுமில்லாமல் உத்தமமாயிருக்கவேண்டும் (லேவியராகமம் 22:21) என்று வாசிக்கின்றோமே! தேவனுக்கென்று நாம் எதைக் கொடுக்கிறோம் என்பதைக் காட்டிலும், அதை எப்படிக் கொடுக்கிறோம் என்பது முக்கியமானது. நமது உள்ளத்தின் பரிசுத்தம், அவருக்கென்று நாம் படைக்கும் பழுதற்ற ஒவ்வொரு காணிக்கைகளிலும் பிரதிபலிக்கட்டும். பாவிகளான நமக்காக பழுதற்ற ஆட்டுக்குட்டியாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை பிதா சிலுவையில் ஒப்புக்கொடுத்திருக்க, பிள்ளைகளான நாம் பிதாவுக்குச் செலுத்தும் காணிக்கைகள் எத்தனை பழுதற்றதாய், உத்தமமானதாய் பலிபீடத்தில் வைக்கப்படவேண்டும்.
காணிக்கையாகப் படைக்கப்படும் தானியம், திராட்சரசம் மற்றும் எண்ணெய் (உபாகமம் 12:17) இவைகள் கடந்துவரும் பாதைகள் நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடங்கள் அதிகம். தானியம் தான் வளர்ந்து நின்ற வயலிலிருந்தும், ஒட்டியிருந்த கதிரிலிருந்தும், தன்னை மூடியிருந்த தோலிலிருந்தும் பிரிக்கப்பட்டு சுத்திகரிக்கப்பட்ட பின்னரே அது தானியமாக தேவசமுகத்தில் படைக்கப்படுகின்றது; அதுமாத்திரமல்ல, மாவாக அது மாற்றப்படவேண்டுமென்றால், அது அரைக்கப்படவேண்டும்; அப்பமாக மாற்றப்படவேண்டுமென்றால், அது நன்றாகப் பிசையப்படவேண்டும், நெருப்பில் சுடப்படவும்வேண்டும் (லேவியராகமம் 2-ம் அதிகாரம்). திராட்சரசம் காணிக்கையாவதற்கு முன் கடந்துவரும் பாதையும் இதற்கொத்ததே. அழகாக கொடியில் பழுத்திருந்தாலும், கொடியிலிருந்து பறிக்கப்பட்டு, நசுக்கப்பட்டு, பிழியப்பட்டு சுத்திகரிக்கப்பட்ட பின்னரே அது திராட்சரசமாக தேவசமுகத்தில் படைக்கப்படுகின்றது. காணிக்கையாக தேவ சமூகத்திற்குச் சென்று சேர, இவைகள் கடந்துவரும் வலிமிகுந்த வழிகள் நமக்குக் கற்றுத் தரும் பாடங்கள் எத்தனை! எத்தனை!! பிரியமானவர்களே! 'ஜீவபலியாக" கர்த்தருக்கென்று நம்மை காணிக்கையாக்குவோம்; நாம் கடந்துவரும் ஒவ்வொரு அனுபவமும், நம்மை பரிசுத்தமாக்கி, தேவ சமூகத்தில் கறையற்ற 'காணிக்கைகளாக" நம்மைச் சேர்க்கும் காரணிகளாக மாறட்டும்.
கர்த்தருக்குக் கொடுப்பது, களிப்பினால் நம்மை நிரப்புகின்றது என்ற இரகசியத்தையும் நாம் கூடவே அறிந்துகொள்வது அவசியம். 'கொடுப்பது என்பது ஒரு செயல் மாத்திரமல்ல; அது ஓர் அன்பின் வெளிப்பாடு". கர்த்தருடைய ஆலயத்தைக் கட்டுவதற்காக உங்களில் இன்றைய தினம் கர்த்தருக்குத் தன் கைக்காணிக்கைகளைச் செலுத்த மனப்பூர்வமானவர்கள் யார் (1 நாளாகமம் 29:5) தாவீது கேட்டபோது, மனப்பூர்வமாய்க் கொடுத்ததற்காக ஜனங்கள் சந்தோஷப்பட்டார்கள்; உத்தம இருதயத்தோடே உற்சாகமாய்க் கர்த்தருக்குக் கொடுத்தார்கள்; தாவீது ராஜாவும் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டான் (1நாளாகமம் 29:9). பிரியமானவர்களே! நம்முடைய கையிலிருப்பவைகளை, தேவன் இவ்வுலகத்தில் நம்முடைய கரங்களில் கொடுத்திருக்கிறவைகளை, தேவனுடைய கஜானாவில் கொண்டு சேர்ப்பது என்பது எத்தனை ஆனந்தமானது! எத்தகைய உன்னதமான வாய்ப்பு அது!! இதனை நினைத்தால், சந்தோஷப்படாமலிருக்கக்கூடுமோ! என்றபோதிலும், இதனை உணர்ந்தோரால் மாத்திரமே இந்த உண்மையின் சந்தோஷத்தை அனுபவிக்க இயலும். 'நித்தமும், மாதப்பிறப்புகளிலும், கர்த்தருடைய சகல பரிசுத்த பண்டிகைகளிலும் செலுத்தும் சர்வாங்க தகனபலியையும், கர்த்தருக்கு அவரவர் செலுத்தும் உற்சாகபலியையும் செலுத்தினார்கள்" (எஸ்றா 3:5) என்று வாசிக்கின்றோமே! கொடுத்துவிட்டேன் போதும் என்ற எல்லையில் நின்றுவிட அல்ல; 'அவருக்குக் கொடுக்காத நாளில்லை" என்று ஜீவனத்துக்குண்டாயிருந்தாலும், ஜீவபலியாக்கிவிட்டு ஜீவிக்கும் சந்தோஷத்திற்கு பங்குள்ளோராக கர்த்தர் நம்மை மாற்றுவாராக.
நீங்கள் சோதனைக்குட்படாதபடிக்கு விழித்திருந்து ஜெபம்பண்ணுங்கள்; ஆவி உற்சாகமுள்ளதுதான், மாம்சமோ பலவீனமுள்ளது என்றார் (மத்தேயு 26:41; மாற்கு 14:38) என்றார் இயேசு கிறிஸ்து. ஆம், கொடுத்தலுக்கடுத்த காரியத்தில் சில நேரங்களில் நமது ஆவி உற்சாகமாக இருந்தாலும், மாம்சமோ பலவீனமுள்ளதாகவே காணப்படுகின்றது. 'பானையில் ஒரு பிடிமாவும் கலயத்தில் கொஞ்சம் எண்ணெயுமே அல்லாமல், என்னிடத்தில் ஒரு அடையும் இல்லை. இதோ, நானும் என் குமாரனும் சாப்பிட்டுச் செத்துப்போக, அதை எனக்கும் அவனுக்கும் ஆயத்தப்படுத்துகிறதற்கு இரண்டு விறகு பொறுக்குகிறேன் (1இராஜாக்கள் 17:12) என்று, கொடுத்தலுக்குப் பின் வரவிருக்கும் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க முடியாதபடி, இன்றைய நாட்களில் அநேகரை சத்துருவானவன் தடைசெய்துவிடுவது பரிதாபமானதே!
இரண்டாவதாக, பணிசெய்யும் இடத்திலும், ஊழியத்திலும் நம்மிடத்தில் உண்மையான உற்சாகம் காணப்படவேண்டியது அவசியம். ஆசரிப்புக் கூடாரத்திற்கடுத்த வேலைகளில், பின்பு எவர்களை அவர்கள் இருதயம் எழுப்பி, எவர்களை அவர்கள் ஆவி உற்சாகப்படுத்தினதோ, அவர்கள் எல்லாரும் ஆசரிப்புக் கூடாரத்தின் வேலைக்கும், அதின் சகல ஊழியத்துக்கும், பரிசுத்த வஸ்திரங்களுக்கும் ஏற்றவைகளைக் கர்த்தருக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவந்தார்கள் (யாத்திராகமம் 35:21) என்றுதானே வேதத்தில் வாசிக்கின்றோம். பிரியமானவர்களே! உண்மையான ஊழியம் என்பது கட்டாயத்தினால் பிறப்பதில்லை; அது இருதயத்திலிருந்து புறப்படும் விருப்பத்தினால் உண்டாவது. பல்வேறு பணிகளிலும் ஊழியங்களிலும் ஒருவேளை நாம் ஈடுபட்டிருக்கக்கூடும்; என்றபோதிலும், நம்முடைய ஈடுபாடு வெளிப்புறக் கட்டாயத்தினால் உண்டாகிறதா? அல்லது உள்ளான அர்ப்பணிப்பினால் உண்டாகிறதா? என்பதை ஆராய்ந்துபார்ப்பது அவசியம். பிறர் வற்புறுத்துவதால் வேலை செய்வது ஒருவகை; ஆனால், நினைப்பூட்டுவார் யாருமில்லாவிட்டாலும் பொறுப்புடன் விருப்பமாக தங்களது கர்த்தருடைய பணியினைச் செய்துமுடிப்பது மற்றொருவகை. இத்தகைய ஊழியத்திற்கடுத்த விருப்பத்தை தேவன் நம்முடைய உள்ளங்களில் விதைப்பாராக!
புருஷர்கள் மாத்திரமல்ல, ஸ்தீகளும் கர்த்தருடைய வேலையில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார்கள் என்பதுதானே வேதம் நமக்குக் கூறும் செய்தி. செய்யப்படும்படி கர்த்தர் மோசேயைக்கொண்டு கற்பித்த வேலைக்குரிய யாவையும் கொண்டுவர, இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குள் தங்கள் இருதயத்தில் உற்சாகமடைந்த ஸ்திரீ புருஷர் யாவரும் கர்த்தருக்குக் காணிக்கையை மனப்பூர்வமாய்க் கொண்டுவந்தார்கள் (யாத்திராகமம் 35:29) என்று வாசிக்கின்றோமே; இவர்கள்தானே குணசாலிகளான ஸ்திரீகள். இப்படிப்பட்ட, கர்த்தருடைய பணியில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளக்கூடிய குணசாலியான ஸ்திரீகளை இன்றும் தேவன் தேடிக்கொண்டிருக்கிறாரே! குணசாலியான ஸ்திரீயைக் குறித்து சாலொமோன் எழுதும்போது, 'ஆட்டுமயிரையும் சணலையும் தேடி, தன் கைகளினால் உற்சாகத்தோடே வேலைசெய்கிறாள்" (நீதிமொழிகள் 31:13) என்றல்லவோ எழுதுகிறான். இப்படிப்பட்ட குணசாலிகளான ஸ்திரீகள் இன்றைய நாட்களில் இறைப்பணிக்கென எழும்பட்டும்.
நம்முடைய கரங்களில் ஒப்படைக்கப்பட்ட பணிகளை மாத்திரம் செய்துவிட்டு, மற்றவைகளையும் மற்றும் மற்றவர்களையும் குறித்த கவலையற்றவர்களாக நாம் கடந்துசென்றுவிட அல்ல, நம்முடைய வேலை ஸ்தலங்களை கர்த்தர் விரும்பும் ஸ்தானங்களாக மாற்றும் பொறுப்பு நம்முடைய கரங்களிலேயே விடப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் நாம் நினைவில்கொள்ளவேண்டியது அவசியம். யோசபாத் யூதாவின் மேல் ராஜாவானபோது, கர்த்தருடைய வழிகளில் அவன் இருதயம் உற்சாகங்கொண்டது; அவன் மேடைகளையும் விக்கிரகத் தோப்புகளையும் யூதாவை விட்டகற்றினான் (2 நாளாகமம் 17:6) என்று வாசிக்கின்றோமே! தன்னுடைய ஸ்தானத்தை அடைந்ததும், அதாவது அதிகாரம் அவன் கைகளில் வந்ததும் அவன் செய்த முதற்பணி அது அல்லவா! நாம் பணிசெய்யும் இடங்களில் பரிசுத்தத்திற்கு நாம் எத்தனை முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்? நம்மை மாத்திரம் பரிசுத்தவான்களாகக் காத்துக்கொண்டு சுற்றிலும் நடப்பவைகளைச் சுத்திகரிக்க முற்படாமல், அப்படியே விட்டுவிடுகிறோமா? அல்லது யோசபாத்தைப் போல சுத்திகரிப்பிற்கு முதலிடம் கொடுத்து கர்த்தருடைய வழிகளில் உற்சாகம்கொள்ளுகின்றோமா?
சுவிசேஷத்தை நான் பிரசங்கித்துவந்தும், மேன்மைபாராட்ட எனக்கு இடமில்லை; அது என்மேல் விழுந்த கடமையாயிருக்கிறது; சுவிசேஷத்தை நான் பிரசங்கியாதிருந்தால், எனக்கு ஐயோ என்று கூறும் பவுல், நான் உற்சாகமாய் அப்படிச் செய்தால் எனக்குப் பலன் உண்டு; உற்சாகமில்லாதவனாய்ச் செய்தாலும், உக்கிராண உத்தியோகம் எனக்கு ஒப்புவிக்கப்பட்டிருக்கிறதே (1கொரிந்தியர் 9:16 மற்றும் 17) என்று கூறுகின்றாரே. அப்படியென்றால், உற்சாகத்தோடு சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதினால் கிடைக்கக்கூடிய பலனை அடைய நாம் எத்தனை ஆவலாயிருக்கவேண்டும். எனவே, ஊழியஞ்செய்கிறவன் ஊழியத்திலும், போதிக்கிறவன் போதிக்கிறதிலும், புத்திசொல்லுகிறவன் புத்திசொல்லுகிறதிலும் தரித்திருக்கக்கடவன்; பகிர்ந்துகொடுக்கிறவன் வஞ்சனையில்லாமல் கொடுக்கக்கடவன்; முதலாளியானவன் ஜாக்கிரதையாயிருக்கக்கடவன்; இரக்கஞ்செய்கிறவன் உற்சாகத்துடனே செய்யக்கடவன் (ரோமர் 12:8) என்ற அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் வார்த்தைகளை இதயத்தில் சுமந்தவர்களாக இளைப்படையாமல் தொடர்ந்து பணித்தளங்களிலும், ஊழியத்திலும் முன்னேறிச் செல்லுவோம்.
யோசபாத் வரவர மிகவும் பெரியவனாகி, யூதாவிலே கோட்டைகளையும், ரஸ்துக்களை வைக்கும் பட்டணங்களையும் கட்டினபோது, ஆயிரத்துக்கு அதிபதியாகிய அத்னாவினிடத்தில் பராக்கிரமசாலிகள் மூன்றுலட்சம்பேர் இருந்தார்கள் என்றும், அவனுக்கு உதவியாக யோகனான் என்னும் சேனாதிபதியினிடத்தில் இரண்டுலட்சத்து எண்பதினாயிரம்பேர் இருந்தார்கள் என்றும் (2நாளாகமம் 17:12-15), பென்யமீனிலே எலியாதா என்னும் பராக்கிரமசாலி இருந்தான்; அவனிடத்திலே வில்லும் கேடகமும் பிடிக்கிறவர்கள் இரண்டுலட்சம்பேர் இருந்தார்கள் என்றும், அவனுக்கு உதவியாக யோசபாத் இருந்தான்; அவனிடத்திலே சேவகத்திற்கு ஆயுதபாணிகள் லட்சத்து எண்பதினாயிரம்பேர் இருந்தார்கள் (2நாளாகமம் 17:17 மற்றும் 18) என்றும் கூறும் வேதம், தொடர்ந்து, அவனுக்கு உதவியாகக் கர்த்தருக்குத் தன்னை உற்சாகமாய் ஒப்புக்கொடுத்த சிக்ரியின் குமாரனாகிய அமசியாவினிடத்தில் பராக்கிரமசாலிகள் இரண்டுலட்சம்பேர் இருந்தார்கள் (2நாளாகமம் 17:16) என்று அமசியாவை வேறுபிரித்துக் காட்டுகின்றதே! இன்றைய நாளிலும் இத்தகைய உற்சாகமானோர் போர்முனைக்குத் தேவை.
மேலும், எசேக்கியா இருபத்தைந்தாம் வயதில் ராஜாவானபோது, அவன் தன் தகப்பனாகிய தாவீது செய்தபடியெல்லாம் கர்த்தரின் பார்வைக்குச் செம்மையானதைச் செய்து (2நாளாகமம் 29:2), கர்த்தருக்கு பலிசெலுத்தினபோது, ஆசாரியர்கள் கொஞ்சம் பேரானதினால் அவர்களால் அந்தச் சர்வாங்க தகனமான ஜீவன்களையெல்லாம் அடித்துத் தோலுரிக்க முடியாதிருந்தது; அதினாலே அந்த வேலை தீருமட்டாகவும், மற்ற ஆசாரியர் தங்களைப் பரிசுத்தம் பண்ணுமட்டாகவும், அவர்கள் சகோதரராகிய லேவியர் அவர்களுக்கு உதவிசெய்தார்கள்; தங்களைப் பரிசுத்தம்பண்ணிக்கொள்ள லேவியர் ஆசாரியரைப்பார்க்கிலும் மன உற்சாகமுள்ளவர்களாயிருந்தார்கள் (2நாளாகமம் 29:34) என்ற வார்த்தைகள், கர்த்தருடைய பணியின் மீது லேவியருக்கு இருந்த உற்சாகத்தைத்தானே வெளிப்படுத்துகின்றது.
பிரியமானவர்களே! அறுப்பு மிகுதி, வேலையாட்களோ கொஞ்சம்; ஆகையால் அறுப்புக்கு எஜமான் தமது அறுப்புக்கு வேலையாட்களை அனுப்பும்படி அவரை வேண்டிக்கொள்ளுங்கள் (லூக்கா 10:2) என்ற ஜெபத்தை செய்துகொண்டிருக்க மாத்திரமல்ல, புறப்பட்டுச் செல்லவேண்டிய மணித்துளிகளில் இந்த மண்ணில் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்; இத்தகைய உயர்ந்த பணிக்கு நம்மிடத்தில் காணப்படும் உற்சாகத்தின் அளவு எத்தகையது?
மூன்றாவதாக ஆராதனையில் உண்மையான உற்சாகம்
'ஆவியோடும் உண்மையோடும் அவரைத் தொழுதுகொள்ளவேண்டும்" (யோவான் 4:24) என்பது இயேசு கற்றுக்கொடுத்தது. ஆராதனை என்பது மனிதர்களைப் பிரியப்படுத்துவது அன்று; மாறாக, தேவனைப் பிரியப்படுத்துவது. இந்த அஸ்திபாரம் அசைந்துவிட்டால் அல்லது அசைக்கப்பட்டுவிட்டால் 'ஆராதனை" என்ற சொல்லுக்கே அர்த்தமில்லாமற்போய்விடுமே! இன்றைய நாட்களில், தேவனை ஆராதிக்கவேண்டும் என்ற உற்சாகத்தோடு ஆராதிப்போரைக் காட்டிலும், தங்களை உற்சாகப்படுத்திக்கொள்ளவே ஆராதனையில் கலந்துகொள்வோர் பெருகிவரும் காலம் இது. அவ்வாறே, தேவனை முன்னிறுத்தி அவருக்குச் செலுத்தப்படவேண்டிய ஆராதனையை, ஜனங்களை முன்வைத்து, அவர்களை ஆனந்தப்படுத்தி, ஆடவைத்து, அவர்கள் கண்களுக்கு இதமளிக்கும் காரியங்களைச் செய்து, அவர்கள் மனங்களுக்கு மகிழ்ச்சியூட்டி மக்களுக்குச் செலுத்திவிட்டுச் செல்லும் ஊழியர்கள் பெருகிவரும் காலம் இது.
'என்னையன்றி உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம்" (யாத்திராகமம் 20:3) என்பதும், 'உன் தேவனாகிய கர்த்தரைப் பணிந்துகொண்டு, அவர் ஒருவருக்கே ஆராதனை செய்வாயாக" (மத்தேயு 4:10) என்பதும், 'நான் கர்த்தர், இது என் நாமம்; என் மகிமையை வேறொருவனுக்கும், என் துதியை விக்கிரகங்களுக்கும் கொடேன்" (ஏசாயா 42:8) என்பதும் ஆராதனையைக் குறித்து அவர் நமக்கு எழுதித்தந்த வசனங்களல்லவா! நாம் முன் நிற்கும் மனிதனைப் பார்த்து, ஆராதிக்க அழைக்கப்பட்டவர்களல்ல; மாறாக, தேவன் ஒருவரைப் முன் நிறுத்தியே ஆராதிக்க அழைக்கப்பட்டவர்கள். இதனை மறந்து முன்நிற்கும் மனிதனைப் பார்த்து ஆராதித்துக் கடந்துசெல்லும் கூட்டமும் இக்காலத்தில் உண்டே! அத்தகையோரின் ஆராதனை விண்ணை எட்டாது; மண்ணிலேயே முடிந்துவிடும்.
பிரியமானவர்களே! ஆராதனையில் தேடப்படவேண்டியவர், தேவன் ஒருவரே! ஆராதனை நடத்துவோரை 'உன்னதமானவருக்கு ஒப்பாக நாம் உயர்த்திவிடாமலும்" (ஏசாயா 14:14), 'இவன்தானா பூமியைத் தத்தளிக்கவும், ராஜ்யங்களை அதிரவும் செய்து, உலகத்தை வனாந்தரமாக்கி, அதின் நகரங்களை அழித்து, சிறைப்பட்டவர்களைத் தங்கள் வீடுகளுக்குப் போகவிடாமலிருந்தவன்" (ஏசாயா 14:16 மற்றும் 17) என்று நம்மைக் குறித்துச் சொல்லப்படாதபடியும் கர்த்தர் நம்மைக் காப்பாராக!
அதுமாத்திரமல்ல, 'என் குமாரனாகிய சாலொமோனே, நீ உன் பிதாவின் தேவனை அறிந்து, அவரை உத்தம இருதயத்தோடும் உற்சாக மனதோடும் சேவி" (1நாளாகமம் 28:9) என்று சாலொமோனுக்கு அறிவுரையாக தாவீது எழுதும் வார்த்தைகள், அவரை நாம் கிட்டிச்சேரும்போது 'உத்தம இருதயமும், உற்சாக மனதும்" காணப்படுவது எத்தனை அவசியம் என்பதை மாத்திரமல்ல, அவரைக் குறித்து நமக்கு இருக்கவேண்டிய அறிவின் அவசியத்தையும் எடுத்துக்கூறுகின்றதல்லவா! பிரியமானவர்களே! அறியவேண்டிய பிரகாரம் அவரை அறிந்துகொண்டோமானால், அந்த அறிவே ஆராதனைக்கு நமக்கு உற்சாகமளித்துவிடும் என்பது நிச்சயம்.
ஆனால், இன்றைய ஆராதனைகளில் அநேக ஜனங்களின் நிலையோ, 'பெத்தேலுக்குப் போய்த் துரோகம் பண்ணுங்கள். கில்காலுக்கும் போய்த் துரோகத்தைப் பெருகப்பண்ணி, காலைதோறும் உங்கள் பலிகளையும், மூன்றாம் வருஷத்திலே உங்கள் தசமபாகங்களையும் செலுத்தி, புளித்தமாவுள்ள ஸ்தோத்திரபலியோடே தூபங்காட்டி, உற்சாக பலிகளைக் கூறித் தெரியப்படுத்துங்கள்; இஸ்ரவேல் புத்திரரே, இப்படிச் செய்வதே உங்களுக்குப் பிரியம்" (ஆமோஸ் 4:5) என்று கர்த்தருக்குப் பிரியமில்லாதவைகளைச் செய்துவிட்டு, ஆராதிக்கும்படியாக அவரது சந்நிதியில் வந்து நிற்கும் இஸ்ரவேலைப் போலத்தானே காணப்படுகிறது. வெளிப்புறத்தில் அவர்கள் ஆராதனை செய்பவர்களாகக் காட்சியளித்தாலும், பெத்தேலுக்கும் கில்காலுக்கும் போய் துரோகத்தைப் பெருகப்பணினவர்கள் அவர்கள்; இவர்களை எச்சரிக்கும் ஆமோஸ் தீர்க்கதரிசிகள் எங்கே?
மேலும், ஆராதனையின்போது, ஆராதிக்கும்படியாக நம்மைத் தூண்டுகின்ற, இரட்சிப்பின் சந்தோஷத்தை நாம் அனுபவிக்கின்றோமா? என்பதையும் ஆராய்ந்தறிவது அவசியம். 'பரிசுத்தமில்லாமல் ஒருவனும் கர்த்தரைத் தரிசிப்பதில்லையே" (எபிரெயர் 12:14); அவரை தரிசிப்பதற்கே தகுதியற்றவர்களாக நாம் காணப்படுவோமென்றால், ஆராதிப்பது எப்படி? கலியாண வஸ்திரம் தரித்திராத மனிதனைப் போல, புறம்பான இருளில் தள்ளப்படவேண்டிய பேர்களுள் ஒருவராகத்தான் ஆராதனைசெய்வோரின் கூட்டத்திற்குள் நான் நின்றுகொண்டிருப்போம். எனவே தன்னுடைய வாழ்க்கையின் வீழ்ச்சியை நினைவுகூர்ந்த தாவீது, தேவனை நோக்கிப் பாடும்போது, 'உமது இரட்சணியத்தின் சந்தோஷத்தைத் திரும்பவும் எனக்குத் தந்து, உற்சாகமான ஆவி என்னைத் தாங்கும்படி செய்யும்" (சங்கீதம் 51:12) என வேண்டுகின்றான். இந்த வேண்டுதலே, உற்சாகத்துடன் நான் உமக்குப் பலியிடுவேன்; கர்த்தாவே, உமது நாமத்தைத் துதிப்பேன், அது நலமானது (சங்கீதம் 54:6) என்ற வெற்றிப்பாதைக்குள்ளாக தாவீதை வழிநடத்தியது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஆராதனையின் முக்கிய அங்கங்களில் ஒன்று, நம்முடைய கரங்களில் எழுதித்தரப்பட்டிருக்கின்ற வேத வசனங்களின் அடிப்படையில் அவர் யார்? என்பதை அறிந்தவர்களாக அவரை ஆராதிப்பதே. அதுவே, ஆராதனையின் உயர்ந்த நிலைக்கு நம்மை அழைத்துச்செல்லவும், அவரண்டை நெருங்கிச் சேருவதற்கும் நமக்கு உற்சாகமளிக்கும். இதனை அறிந்தே, தாவீது, 'உமது வேதத்திலுள்ள அதிசயங்களை நான் பார்க்கும்படிக்கு, என் கண்களைத் திறந்தருளும்" (சங்கீதம் 119:18) என்று வேண்டுகின்றான். அவரைக் குறித்து கேள்விப்பட்டு, விசுவாசிப்பதே (ரோமர் 10:14) உண்மையான ஆராதனைக்குள் நம்மை வழிநடத்தும்.
இறுதியாக, ஆண்டவரை ஆராதிக்கும் நாம், உற்சாகமாக அவருடைய பணிகளில் எத்தனையாய் பங்கெடுக்கின்றோம் என்பது நமக்கு முன் இருக்கும் மாபெரும் சவால். பெர்சியாவின் ராஜாவாகிய கோரேசின் ஆவியை கர்த்தர் ஏவினபோது, எருசலேமிலே தமக்கு ஆலயத்தைக் கட்டும்படி கர்த்தர் எனக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார் என்றும், அந்த ஜனங்களில் மீதியாயிருக்கிறவன் எவ்விடத்தில் தங்கியிருக்கிறானோ, அவ்விடத்து ஜனங்கள் எருசலேமிலுள்ள தேவனுடைய ஆலயத்துக்கென்று அவனிடத்தில் உற்சாகமாய்க் காணிக்கை கொடுத்து அனுப்புகிறதுமன்றி, அவனுக்குப் பொன் வெள்ளி முதலிய திரவியங்களையும், மிருகஜீவன்களையும் கொடுத்து, உதவிசெய்யவேண்டும் என்று பெர்சியாவின் ராஜாவாகிய கோரேஸ் அறிவிக்கிறார் என்று தன் ராஜ்யமெங்கும் எழுதியனுப்பி விளம்பரம்பண்ணுவித்தபோது, அவர்களைச் சுற்றிலும் குடியிருக்கிற யாவரும் மனஉற்சாகமாய்க் காணிக்கை கொடுத்ததுமன்றி, வெள்ளிப் பணிமுட்டுகளையும் பொன்னையும் மற்ற வஸ்துக்களையும் மிருகஜீவன்களையும் உச்சிதமான பொருள்களையும் கொடுத்து, அவர்கள் கைகளைத் திடப்படுத்தினார்கள் (எஸ்றா 1:4,6) என்றும், தேவனுடைய ஆலயத்தை அதின் ஸ்தானத்திலே எடுப்பிக்கும்படிக்கு, அதற்காக மனஉற்சாகமாய்க் காணிக்கைகளைக் கொடுத்தார்கள் (எஸ்றா 2:68) என்றும் வாசிக்கின்றோமே! கட்டளைபெற்றோரைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் கரங்களல்லவா இவர்கள்!
பிரியமானவர்களே! சுவிசேஷத்தை நான் பிரசங்கித்துவந்தும், மேன்மைபாராட்ட எனக்கு இடமில்லை; அது என்மேல் விழுந்த கடமையாயிருக்கிறது; சுவிசேஷத்தை நான் பிரசங்கியாதிருந்தால், எனக்கு ஐயோ. நான் உற்சாகமாய் அப்படிச் செய்தால் எனக்குப் பலன் உண்டு; உற்சாகமில்லாதவனாய்ச் செய்தாலும், உக்கிராண உத்தியோகம் எனக்கு ஒப்புவிக்கப்பட்டிருக்கிறதே (1கொரிந்தியர் 9:16 மற்றும் 17) என்ற வார்த்தைகள், கொடுப்பதோடு மாத்திரமல்ல, நம்மையும் தேவ பணியில் ஈடுபடுத்திக்கொள்ள விடுக்கப்படும் அழைப்புதானே!
உங்களிடத்திலுள்ள தேவனுடைய மந்தையை நீங்கள் மேய்த்து, கட்டாயமாய் அல்ல, மனப்பூர்வமாயும், அவலட்சணமான ஆதாயத்திற்காக அல்ல, உற்சாக மனதோடும், சுதந்தரத்தை இறுமாப்பாய் ஆளுகிறவர்களாக அல்ல, மந்தைக்கு மாதிரிகளாகவும், கண்காணிப்புச் செய்யுங்கள் (1பேதுரு 5:3) என்பதுதானே மேய்ப்பர்களிடமும் தேவன் விரும்பும் எதிர்பார்ப்பு. பிரியமானவர்களே! தேவன் விரும்பம் உண்மையான உற்சாகம் நம்முடைய ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பகுதியில் பிரதிபலிக்க கர்த்தர் உதவிசெய்வாராக!
கட்டாயமாய்க் கொடுப்பது காணிக்கையல்ல - அது
களிகூரும் உள்ளத்தின் வெளிப்பாடாகட்டும்
பொருட்களின் மதிப்பைப் பார்ப்பவரல்ல அவர்
பொங்கும் நம் மனதிலேயே மகிழ்பவர் அவர்
தானியம் போல் நாம் அரைக்கப்பட்டாலும்
திராட்சைப்பழம் போல் வாழ்வில் நசுக்கப்பட்டாலும்
நெருப்பினிலே சுடப்படும் அப்பம்போலானாலும்
நம்மையே அவருக்குக் காணிக்கையாக்குவோம்
உதடுகளின் ஓசை மட்டும் ஆராதனையல்ல
உள்ளத்தின் அர்ப்பணிப்பே உகந்த ஆராதனை
கரவோசை எழுப்பி நாம் ஆராதிப்பதிலும்
கறையின்றி ஆராதிப்பதே மேலானது
சோர்வினைத் தள்ளி சுறுசுறுப்பாய் உழைத்திடுவோம்
சோம்பலை வென்று சுவிசேஷம் அறிவித்திடுவோம்
திறமைகளை தேவனின் திருப்பணிக்கே தந்திடுவோம்
தினந்தோறும் தேவனுக்கு மகிமையைச் சேர்த்திடுவோம்;
அன்பரின் அறுவடைப் பணியில்
அன்பு சகோ. D. அகஸ்டின் ஜெபக்குமார்